“Anlatmaya çalıştığın duyguların, anlamayan birinin yanında sessiz kalır.”

Bazen kendimizi anlatmaya çalışırız ama karşımızdaki gerçekten duymaya hazır değildir. Duyulmadığımız, anlaşılmadığımız her an, içimizde sözcüklerin yerini sessizlik alır. Konuşmak isteriz ama o konuşmalar içimizde yankılanır sadece. Zamanla cümle kurmaktan, kendimizi ifade etmekten vazgeçeriz. Çünkü bir noktadan sonra kelimeler değil, bağ kurmak isteriz.

İlişkilerde en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, duyulmak ve hissedilmek. Sadece kelimelerin değil, duyguların da karşılık bulması. Bu mümkün olmadığında, kişi kendini yalnızlaşmış hisseder. Oysa ki sağlıklı iletişim, sadece dinlemek değil, gerçekten anlamaya niyet etmektir.

Dinlenilmediğimizde, sadece susmayız; içimizde birikenler, bazen kırgınlığa, bazen uzaklaşmaya dönüşür. Bu yüzden, duyguların ifadesine alan tanımak, sadece ilişkileri değil, insanın kendisiyle olan bağını da güçlendirir.

Her duygu bir işarettir, her iletişim bir köprüdür. O köprüyü kurmaya niyet etmek, iyileşmenin ilk adımıdır.